Έχει τύχει να θυμάσαι κάποια ταινία, ή κάποιο ηλεκτρονικό παιχνίδι, από παλιά αλλά να μη μπορείς, με τίποτα, να το βρεις σήμερα; Μου έχει τύχει, και έχω ακούσει ότι και σε άλλους έχει τύχει.

Δε θυμάσαι τον τίτλο, απλώς θυμάσαι διάφορα πράγματα για την ταινία ή για το παιχνίδι – εικόνες, σκηνές, λέξεις. Ρωτάς τον έναν, μήπως το ξέρει· ρωτάς τον άλλο. Τίποτα. Κανείς δεν το ξέρει, κανείς δεν το θυμάται. Ψάχνεις στο διαδίκτυο: τα ίδια. Δεν το βρίσκεις πουθενά.

Είναι σαν να μην υπήρχε ποτέ. Σαν να ήταν απλώς ένα όνειρο. Ή σαν να μη θυμάσαι καλά.

Είναι, όμως, όντως έτσι; Θυμάσαι λάθος; Ή απλά δεν μπορείς να το βρεις; Ή κάτι... άλλο γίνεται;

Αυτό έχει συμβεί σε πολλούς ανθρώπους. Και ίσως και με βιβλία, αλλά περισσότερο με ταινίες και ηλεκτρονικά παιχνίδια το έχω ακούσει. Θυμούνται κάτι από παλιά, από όταν ήταν παιδιά, αλλά δεν το βρίσκουν. Με τίποτα. Όσο κι αν ψάχνουν.

Από αυτό έχει γεννηθεί μια θεωρία ότι ίσως να γλιστράμε σε άλλες πραγματικότητες όσο ζούμε. Η συνείδησή μας, η νόησή μας, αλλάζει πραγματικότητες οι οποίες μοιάζουν τόσο μεταξύ τους ώστε να είναι πρακτικά ίδιες... εκτός από κάποιες λεπτομέρειες. Όπως μια ασήμαντη ταινία, ή ένα ασήμαντο παιχνίδι. Που εδώ δεν υπάρχει, αλλά υπήρχε εκεί.

Κι αν τύχει κάποτε και το ξαναβρούμε; Αν, παρ’ελπίδα, αυτό συμβεί; Τότε, έχουμε γλιστρήσει πίσω στην προηγούμενη πραγματικότητα; Ή σε μια άλλη ξανά;

Φυσικά, δεν ξέρω αν όντως ισχύει αυτό. Είναι, προφανώς, θεωρητικό. Είναι σαν κάτι από διήγημα του Μπόρχες – Ο Κήπος με τα Χιλιάδες Μονοπάτια; Αλλά μάλλον δεν θυμάμαι καλά τον τίτλο...

Ασχέτως, πάντως, αν όντως ισχύει ή όχι, έχει πλάκα – έχει έναν κάποιο ρομαντισμό – να σκέφτεται κανείς έτσι τα χαμένα πράγματα. Ότι υπήρχαν, υπό μία έννοια, σε έναν άλλο κόσμο από τον οποίο πλέον έχουμε αποχωρήσει όταν πήραμε μια (λάθος;) στροφή μέσα στον χώρο και στον χρόνο.